133فرشتگان، نورانى شدن است و وقتى انسان نورانى شود، به طبيعت تيره نمىنگرد. وقتى زائر به بارگاه اله يا اولياى الهى بار مىيابد، هر مشكلى كه دارد بايستى برطرف سازد. گفتهاند صاحب دل و اهل معرفتى با لباسى چركين و ژنده به حضور صاحب مقامى بار يافت. به او گفتند: با اين كيفيت و حالت لباس به پيشگاه صاحب مقام رفتن عيب است و عار و ننگ. در جواب گفت:«با لباس چركين نزد صاحب مقام رفتن عيب نيست، بلكه با همان لباس چركين از حضور صاحب مقام بازگشتن ننگ است; چرا كه صاحب مقام او را لايق ندانسته و رد كرده و چيزى به او نداده است.»
بايستى زائر در محضر رحمةً للعالمين و وجود مقدّس رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) غفران الهى را طلب كند و همنشينى با آن عزيز و ديگر اولياى الهى را بخواهد. با دست پر از گناه به سوى خدا و ولىّ خدا رفتن و دست پر از گناه را به طرف خدا دراز كردن ننگ نيست; با دست پر از گناه از نزد خداوند متعال و ولىّ خدا بازگشتن ننگ است. اگر آنان انسان را نپذيرند، آلودگى همواره بر جاى خويش مىماند و عار، هميشگى است.
مدينه، شهر پيامبر، يكى از مراكزى است كه مسلمانان همه خودى مىشوند و نيازى به نماز شكسته نيست. مكّه مركز الوهيت و مدينه مركز نبّوت و مسجد كوفه مركز ولايت و حريم