58و در جايى ديگر حتى شيخ طوسى را هم داخل در محدودۀ قدماء ندانستهاند و فرمودهاند: «وانما الكلام فى الشهرة المتقدمة على الشيخ اعنى الشهرة الدائرة بين قدماء اصحابنا الذين كان ديدنهم التحفظ على الاصول و الافتاء بمتون الرواية.» 1بنابراين، روشن است كه بر اساس اينكه محدوده شهرت قدما تا قبل از شيخ يا حتى تا زمان خود شيخ هم باشد، اثبات شهرت قدماء در نهايت اشكال است.
اماء با تفحص در كلمات فقهاء متأخرين، در مىيابيم كه شهرت فتوايى بين متأخرين وجود دارد و همانطور كه در بحث «سير تاريخى و نقل اقوال» گذشت، بسيارى از متأخرين قائل به طواف در محدودۀ مقام ابراهيم(ع) و بيتالله شدهاند.
اما، از ديدگاه بسيارى از انديشمندان دينى، شهرت متأخرين حجيت ندارد.
مرحوم حضرت امام(ره) آورده است: «اما الشهرة المتأخرة فانما هى فى التفريعات الفقيهة و ليست بحجة و لا دليل على حجيتها» 2 اما شهرت متاخر در زمينه تفريعات و فروع فقهى است و حجيتى ندارد و دليلى هم بر حجيت آن نيست.
بلكه گروهى از بزرگان شهرت فتوايى را بطور كلى از حجيت ساقط كردهاند و از جملۀ آنها مرحوم آيتالله خوئى است كه فرموده است: «ان الشهرة الفتوائية ممالم يقم دليل على حجيتها» 3 دليل بر حجيت شهرت فتوائى قائم نشده است.
نتيجه نهايى: شهرت فتوايى قدماء كه حجيت دارد، در مساله ثابت نيست و شهرت فتوايى متأخرين كه ثابت است، حجيت ندارد.
دو. قاعده احتياط و اشتغال
يكى ديگر از ادله معتقدين به " وجوب طواف بين بيت و مقام "، قاعده احتياط و اشتغال است .