293
مقدمه
مقصود وهابيان از توحيد در اسماء و صفات اين است كه تمام الفاظى كه در قرآن و سنت درباره خداوند متعال به‌كار برده شده است بايد بر معناى ظاهرى و حقيقى آنها حمل شده و حمل بر مجاز يا كنايه و استعاره جايز نيست در عين حال تشبيه خدا به خلق و كيفيت اتصاف خداوند به آن صفات نيز جايز نيست كه مورد بحث قرار گيرد. 1 در شيعه بحث از «توحيد صفاتى» وجود دارد ولى مراد آن است كه صفات خداى متعال عين ذات مقدس بوده و زائد بر آن نيستند امّا مراد اهل‌سنت از «توحيد اسماء و صفات» اثبات امورى از قبيل «يد»، «وجه»، «نزول» «استواء»، «عين» و ... است. و بحث از اتحاد آنها با ذات مقدس و عدم اتحاد نيست بلكه بحث از اثبات اين امور و صفات با همان معناى ظاهرى آنهاست بدون هيچ‌گونه تأويل.