175ج: آيه شريفه وَ أَنَّ الْمَسٰاجِدَ لِلّٰهِ فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً ¹ مسجدها از خداوند است پس كسى را همراه خداوند نخوانيد. اين آيه دلالت مى‌كند كه خواندن بايد مخصوص خداوند باشد. ²پاسخ اين استدلال آن است كه اگر هر خواندن غير خدا كفر و شرك باشد بنابراين از ابتداى تاريخ تا امروز بايد حتى يك موحّد وجود نداشته باشد. روشن است كه مقصود از اين خواندنى كه مورد نهى قرار گرفته است خواندن با اعتقاد به الوهيت و ربوبيت مدعوّ است، آنگونه كه كفار در معابد خود بت‌ها را آنگونه مى‌خوانند، و آنها را صاحب تأثير استقلالى در جهان مى‌دانند و يا اگر آنها را شفيع عنداللّٰه مى‌دانند مقصودشان آن است كه شفاعت اين بت‌ها اضطرارى و ضرورى است يعنى دعاى آنها قابل ردّ نيست و حتماً بايد خداوند در برابر دعاى اين بت‌ها تسليم بوده و خواسته آنها را اجابت نمايد. ³ و يا آن‌كه مقصود اين آيه شريفه آن است كه آنچه را شما خيال مى‌كنيد شفيع هستند در واقع شفيع نمى‌باشند امّا امام و پيامبر و افراد صالح واقعاً شفيع هستند و بايد بين شفيعان دروغين مثل بت‌ها و شفيعان واقعى مثل انبياء عليهم السلام تفاوت قائل شد. و دعاى افراد صالح و اولياى الهى را با دعاى جماداتى مثل بت‌ها فرق بگذاريد، و عدم فرق اين دو بلاوجه است. پس اگر خواندن حضرت عيسى يا ساير انبياء عليهم السلام به گونه‌اى باشد كه آنان را در عرض خداوند بدانند اين خواندن شرك است ولى اگر دعا كننده و شخص توسل جوينده از آنان بخواهد كه براى او نزد خداوند دعا كنند در اين صورت اين توسل جايز است و وجهى بر حرمت آن وجود ندارد.

د: دليل ديگر وهابيان بر شرك بودن توسل اين است كه قرآن فرموده: قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلاٰ يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لاٰ تَحْوِيلاً * أُولٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ ⁴ ترجمه: بگو آن كسان را كه به جاى او