159است در حالى كه ما هيچ دليلى بر اين تفاوت بين حيات و ممات سراغ نداريم». 1در واقع توسل يا استغاثه شبيه به طلب شفاعت است، با اين تفاوت كه شفاعت مربوط به آخرت است و توسل يا استغاثه در دنياست، يعنى در دنيا از شخص بزرگى كه مقرّب عنداللّٰه باشد درخواست مى‌كند كه او دعا كند كه خداوند نعمتى را به انسان بدهد يا عذابى را از او دور گرداند. و معنى توسل آن نيست كه عمل و حاجت را از شخص نبى يا ولى طلب كنيم بلكه از او مى‌خواهيم كه دعا كند كه خداوند آن حاجت را برآورده سازد.
از آيات شريفه قرآن استفاده مى‌شود كه فرشتگان براى مردم دعا و استغفار مى‌كنند و از خدا مى‌خواهند كه گناهان آنان بخشيده شود، 2 همچنانكه برخى از انبياء براى مردم دعا مى‌كردند. 3 و خداوند در چند آيه شريفه به پيامبر اكرم دستور داده است كه براى مردم استغفار كند. 4علامه امينى رحمه الله فرموده است: «استغاثه و نداء به اولياء عليهم السلام همان توسل به خداوند متعال به‌وسيله آنان است و آنان را وسيله قرار دادن نزد خداوند براى برآورده شدن حاجات مى‌باشد، زيرا آنان مقرّب و داراى ارزش نزد خدا هستند، و معناى استغاثه و توسل آن است كه ذات مقدس آنان اولاً و بالذات دخالت در برآورده شدن حاجات دارند، بلكه آنان مجراى فيض و حلقه وصل واسطه بين خدا و خلق هستند، همانگونه كه در تمام كارهاى مردم نيز چنين است كه براى تقرب به بزرگان وسائلى را پيش مى‌آورند.
و اين حكم شامل همۀ اولياء و صالحين نيز مى‌گردد، گرچه آنان در مراحل قرب به خداوند يكسان نمى‌باشند. بله تمام اينها با توجه به اين عقيده مسلّم است كه لامؤثر فى الوجود الاّاللّٰه، و هرگز در مشاهد مشرفه از طرف زوار چيزى غير از اين انجام نمى‌شود و اين هيچ‌گونه تضادى با توحيد ندارد». 5