158اسباب طبيعى و مادى و غيرطبيعى و غيرمادى نيز نمى‌باشد. مثلاً همچنانكه رفتن نزد پزشك و استفاده از دارو علل و اسباب طبيعى - و به عبارت بهتر معدّ - براى بهبودى مريض است، دعا و تربت امام حسين عليه السلام نيز مى‌تواند علت براى بهبودى مريض گاهى در عرض مراجعه به پزشك و دارو و گاهى در طول آن باشد. امّا چه آن علل طبيعى و چه آن علل غيرطبيعى هر دو با اذن خداوند مؤثر در شفاى مريض مى‌باشند. قرآن كريم نيز به‌صورت مطلق فرموده: وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ 1 كه سفارش به بدست آوردن وسيله نموده است. در «نهج‌البلاغه» آمده است كه بهترين وسيله نزد خداوند ايمان به خدا و به پيامبرش و نيز جهاد و نماز و زكات است. 2 توسل به اسماء و صفات الهى 3 و نيز توسل به قرآن كريم 4 و به اعمال صالح مورد توافق همۀ مسلمانان است. ولى آنچه فعلاً مهم و مورد بحث است توسل به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمه اطهار و اولياى الهى است كه وهابيان برخلاف ساير مسلمانان آن را حرام و بلكه شرك مى‌دانند امّا ساير مسلمانان آن را از بهترين عبادتها مى‌دانند.
آقاى دكتر بوطى مى‌گويد: «توسل به آبرو و مقام پيام اكرم صلى الله عليه و آله و صالحان و مقربان چيزى است كه در سه قرن اوليه اسلام كه بهترين زمانها بوده است هرگز مورد اشكال و اختلافى نبوده است و تمام احاديثى كه در اين‌باره به ما رسيده حكايت از آن دارد كه صحابه توسل و تبرك مى‌جستند به عرق و مو و آب وضوى رسول خدا و اين در صحيح بخارى و مسلم آمده است، و در سنن نسائى به سند صحيح آمده است كه شخصى از پيامبر حاجتى خواست آن حضرت فرمود: وضو بگير و اين دعا را بخوان: «اللهم انى اسألك و اتوجّه اليك بنبيّك محمد نبى الرحمة ...» و از اين‌گونه نمونه‌ها بسيار زياد است و همه اصحاب همين روش را داشتند تا آن‌كه ابن‌تيميه در قرن 7و8 آمد و گفت توسل به انبياء و اولياء در زمان حياتشان صحيح است ولى پس از وفاتشان توسل به آنان حرام