93بود يادآور مىشدند.
سخنان فاطمه خاطرات تلخ دورۀ جاهليت را يك لحظۀ ديگر به ياد آنها آورد و متوجه شدند؛ چنانكه فاطمه عليها السلام مىگويد: روزى طعمۀ هر صياد و مزۀ هر آشامنده بودند، دشمنان بر آنها چيره شده، همچون بازى كه به شكار خود پنجه مىافكند، آنها را صيد مىكردند، ولى محمد صلى الله عليه و آله با كوششهاى فراوان از بدبختى و زيردستى و زبونى نجاتشان داد.
شايد نطق فاطمه آنها را به ياد محمد صلى الله عليه و آله و سفارشهاى وى دربارۀ دختر و پسرعموش انداخت؛ به خصوص آنجا كه ابوبكر را مخاطب ساخت و گفت: پسر ابى قحافه! تو از پدرت ارث مىبرى و من از پدرم ارث نمىبرم، چه افترايى!
يا آنجا كه به مسلمانان طعنه زده، گفت: شما از ترس فتنه در سقيفه جمع شده و با ابوبكر بيعت كرديد ولى به دست خود ايجاد فتنه نموديد.
تشنج جلسه، انقلاب روحى حضار، ايستادن دختر پيغمبر در مقابل مهاجر و انصار، ممكن بود به دنبال اين سخنرانى حوادث تازهاى رخ دهد. احتمال مىرفت