146 2 اگر در عدد رمى شكّ كند (مثلاً بين 3 و 4) بنابر اقل مىگذارد، چون اصل عدمِ زيادى آن است.
3 شرط است كه سنگها با فعل و عمل خود انسان انداخته شود، بنابراين اگر سنگ را پرتاب كند ولى به سر انسان يا چيز ديگرى بخورد و سپس به هدف برخورد نمايد، كافى نيست چون با فعل و عمل مباشرى انجام نشده. ولى اگر سنگ به زمين بخورد و در حال غلتيدن، به هدف بخورد، كفايت مىكند چون با فعل خودش صورت گرفته است.
4 به تصريح بعضى از فقها انداختن سنگها بايد با دست انجام شود بنابراين اگر بوسيله پا يا كمان بيندازد، كفايت نمىكند.
5 واجب نيست حتماً با دست راست رمى كند بلكه با دست چپ نيز در حال اختيار جايز است.
6 چنانچه پس از پرتاب يك سنگ، بلافاصله و بدنبال آن، سنگ ديگرى بيندازد وليكن سنگ دوم زودتر به جمره اصابت كند، دو بار حساب مىشود.
7 اگر كسى به واسطه مرض يا عذر ديگرى نتواند خودش رمى كند، مىتواند نايب بگيرد.
8 به فتواى بعضى از فقها، در صورتى مىتواند نايب بگيرد كه امّيدى به برطرف شدن عذر، قبل از تمام شدن زمان رمى، نداشته باشد.
حال اگر معذور از رمى، نايب گرفت، ليكن قبل از تمام شدن وقت، عذرش بر طرف شد، واجب است خودش مجدّداً رمى كند. ولى اكثر فقهاى اهل سنّت، همان رمى نايب را كافى مىدانند.
مستحبات رمى:
مستحبات رمى در نزد اماميه: شامل موارد زير مىشود.
1 رمى كننده پياده باشد نه سواره. 2 با طهارت باشد. 3 هنگام رمى جمره عقبه رو به آن و پشت به قبله باشد، وليكن جمره اولى و وسطى را، رو به قبله ايستاده، رمى نمايد. 4 ميان او و جمره ده يا پانزده ذراع فاصله باشد. 5 سنگريزهها در دست چپ و انداختن با دست راست باشد.
هدى و اقسام آن:
هدى بر دو قسم است: واجب و مستحب.
امّا هدى واجب به تصريح قرآن كريم بر سه نوع مىباشد:
اوّل هدى تمتع: «فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ.» بقره: 196.
«هر كس از عمره به حج باز آيد، كه او را ميسر است قربانى كند...»
دوّم هدى جزاء (كفاره): «لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزٰاءٌ مِثْلُ مٰا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ ...» مائده: 96 .