134پيامبران را نمىپرستند، يك قياس مع الفارق است - در آيۀ «عِبٰادٌ أَمْثٰالُكُمْ» هم كه ذكر آن گذشت راجع به مشركان است كه بتها را در ادامۀ جهان شريك خداوند مىدانستند و حال آيا اين را مىتوان با مسلمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را بنده و فرستادۀ خدا مىداند و هر روز در نمازش بارها مىگويد (و اشْهَدُ انَّ مُحَمداً عَبْدُه و رَسُوله) مقايسه كرد؟
و بنا به گفته ابن عبدالوهاب پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در قبرش زنده است و زندگى برزخى ايشان از برخى شهدا عالىتر است و صداى درودگويان را مىشنوند. 1
ه - آيه ديگرى كه امروزه و در سالهاى اخير وهابيان زياد روى آن تاكيد دارند اين آيۀ شريفه است: «مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ ». 2
يعنى وقتى به بتپرستان گفته مىشد كه اينها را چرا عبادت مىكنيد مىگفتند ما اينها را وسيله تقرب به خدا قرار مىدهيم و سپس طبق اين آيه متوسلين به رسول و ائمه را كافر مىدانند، اما آيا به راستى نعوذ باللّٰه شأن و جايگاه رسول خدا با بت گلى و چوبين يكى است از طرفى در ادامه آيه مىفرمايد «إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي مَنْ هُوَ كٰاذِبٌ كَفّٰارٌ» يعنى اينها اصلاً خداى خود را قبول نداشتند و در جواب مسلمين به دروغ مىگفتند كه ما بت را نمىپرستيم و آن صرفاً وسيله تقرب ماست.
د - توسل در زمان حيات آرى؟ در زمان ممات خير!
دليل ديگر وهابيان اين است كه ما دليلى بر توسل نداريم چون پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم رحلت كرده و ديگر كارى از ايشان ساخته نيست ولى در زمانى كه ايشان در قيد حيات بودند توسل را قبول داريم در اينجا بسيارى از علما همچون دكتر رمضان بوطى از سوريه پاسخ گفتهاند كه چون ما قايل به تأثير ذاتى رسول و ائمه در شفاعت نيستيم لذا فرقى در زمان حيات و ممات اين حضرات نمىكند به طور مثال زمانى كه اصحاب در منا و در حين حلق