219و نام‌ها را به تمامى به آدم بياموخت.

انسانى كه به مقام خلافت نائل شد و خليفه الهى گشت، بايد تمامى اوصاف و ويژگى‌هاى خدا را واجد باشد؛ زيرا اقتضاى خلافت و جانشينى چيزى جز اين نيست. خليفه خدا آينه تمام‌نماى اوست، او خدا را با تمامى اوصاف و صفاتش نشان مى‌دهد، تنها تفاوتى كه ميان مقام خلافت و خدا وجود دارد، اين است كه هرچه خليفه خدا دارد، به اذن الهى دارد. برترين خليفه الهى وجود شريف نبى خاتم(ص) است. تنها اوست كه كامل‌ترين انسان‌ها بلكه موجودات روى زمين است؛ بنابراين شهرى كه آرامگاه پيامبر است، بهره‌اى از خلافت الهى دارد و اوصاف حق در آن نمايان است.

با نگاهى ديگر، غور در بيكرانه عمق آيات، آدمى را به نتيجه زيبايى مى‌رساند. خداوند كسانى را محل حب خويش قرار داده است؛ اهل احسان، محبوب خدايند: ( إِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ )، ¹ خداوند پاكان را دوست دارد: ( يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ )، ² خداوند حبى نسبت به متقين دارد. ( فَإِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ )، ³ كسى كه صبر پيشه كند حب خدا را دريافت كرده است: ( وَ اللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰابِرِينَ )، ⁴ اهل توكل متعلّق حب