175حاضر گردند.
بر اين اساس مىتوان گفت تعبير «مشهود» در اين دو آيه بر روز عرفه (نهم ذىالحجة) تطبيق شده است؛ از اين رو خداوند در قرآن به عظمت اين روز قسم ياد كرده و آن را روزى دانسته است كه تمامى انسانها در آن حاضر شده اجتماع يابند. همچنين بر اساس آيه دوم مىتوان گفت مناسبتى ميان عرفات و عرصات قيامت وجود دارد.
سرّ ترويه
روز هشتم ذىالحجة بايد با نيتى خالص و قصد قربت احرام بست و نداى لبيك به آسمان بلند كرد، با بدنى پاك، جامه احرام پوشيد و قصد كرد تا با اطاعت پروردگار از محرمات اجتناب كرده، تسليم و رضا را در وجود خويش پرورش داد. حجگزار مو، پوست، گوشت و خون خويش را فقط بهخاطر خدا از محرمات باز مىدارد، او فقط به دنبال رضاى حق است. تن به تقدير الهى داده، آسانى امور را از او مىطلبد. اميد عبد سالك فقط به خداست و تنها او را مىخواند. تحقق خواستههايش را تنها از او مىطلبد و اصلاح كار خويش را به دست او مىداند. او منت حق را پذيراست و عمل خويش را ناچيز ديده، رجائش به لطف و كرم اوست. در آنروز بايد پاى برهنه كرد، با آرامش و وقار از مكه خارج شد و به سمت بيابان پر رمز و راز عرفه رفت و تمام وجود خويش را به خداى كعبه سپرد. سرّ ترويه را جبرئيل(ع) به ابراهيم(ع) آموخت. امام صادق(ع) فرمود: