159سنگى است كه خاطره قدم‌هاى ابراهيم را درون خويش جاى داده است. صفا و مروه هم تكرار داستان سنگ است. به‌راستى در سنگ چه سرّى است؟

1. سنگ و بيم

سنگ، اهل خشيت است. اگر آن‌را از بلندى رها كنيم پايين مى‌آيد و اين حقيقت عبوديت است. سنگ از بيم خدا فرو مى‌افتد، خداوند به اين حقيقت خبر داده است:

(وَ إِنَّ مِنْهٰا لَمٰا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ) ¹

بعضى از سنگ‌ها از ترس خدا فرو افتد.

از سوى ديگر خشيت خاصيت علم و معرفت است.

(إِنَّمٰا يَخْشَى اللّٰهَ مِنْ عِبٰادِهِ الْعُلَمٰاءُ) ²

از خداوند تنها بندگان دانايش بيمناكند.

پس سنگ داناست؛ زيرا موجودى كه بيم دارد، مى‌داند كه از چه كسى بيمناك است.

2. سنگ و حيات

سنگ‌ها شكافته مى‌شوند و از كنارشان آب حيات جارى مى‌شود.

(وَ إِنَّ مِنَ الْحِجٰارَةِ لَمٰا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهٰارُ) ³

بعضى سنگ‌ها، جوى‌ها از آن‌ها بشكافد.