99
مِنَ النِّعَمِ الصَّدِيقُ الصَّدُوقُ. 1
از جمله نعمتها، دوست باوفا است.
كدام دوست را مىتوان دوست حقيقى دانست. حضرت در سخنى ديگر كه اهل سنت نقل كردهاند آنان را چنين معرفى مىكند:
لٰا يَكُونُ الْصَدِيقُ صَدِيقَاً حَتىٰ يَحْفُظَ اخٰاهُ فىٖ ثَلٰاثٍ فىٖ نِكْبَتِهِ وَ غَيْبتَهِ وَ وَفٰاته. 2
دوست واقعى نيست مگر آنكه برادرى خود را در سه حال حفظ كند: در سختىها، در غيبت دوست و پس از درگذشت دوست.
پرهيز از مجالس لهو و لعب
خداباورانى كه در پى سعادت و كمال هستند، هيچگاه سرگرم لهو و لعب نمىشوند. آنان نيك مىدانند كه شركت در مجالس لهو و لعب و نشست و برخاست با از خدا بىخبران و غفلتزدگان و گناهكاران، نادرست است. انسان در اين جهان فانى، فرصت محدودى براى فراهم كردن توشه آخرت دارد و شايسته نيست اين فرصت را بيهوده هدر دهد.
شركت در چنين مجالسى، غفلت و بىخبرى به همراه دارد و سرمايه عمر آدمى را تباه مىسازد. زمانى مىرسد كه انسان چشم باز كند و ببيند فرصت چندانى ندارد و بار گناهان بر دوشش سنگينى مىكند و نشاط و شور جوانى را هم براى جبران گذشته ندارد. بنابراين، براى حفظ ايمان، بايد از شركت در مجالس غفلت خوددارى كرد. حضرت على عليه السلام مىفرمايد: