88كه براى دنيا، دين را پاىمال مىكنند، چنين توصيف مىكند:
لٰا يَتْرُكِ النَّاسُ مِنْ امْرِ دِيْنِهِم لِاِسْتَصْلٰاحِ دُنْيٰاهُمْ الّا فَتَحَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مٰا هُوَ اضَرُّ مَنْهُ. 1
مردم هيچگاه دين را براى اصلاح دنياى خود ترك نكردند، مگر اينكه خداوند بر روى آنان چيزى را كه ضررش بيشتر از ضررى است كه مىخواستند اصلاحش كنند، مىگشايد.
طمعورزى
طمعورزى، انسان را گرفتار آرزوهاى دراز و دستنيافتنى مىسازد.
متأسفانه برخى از مردم كه اراده استوارى ندارند، آنچه را مىبينند يا مىشنوند، مىخواهند و خواستههايشان را بدون انديشه دنبال مىكنند و كارى ندارند كه آن چيز به سود آنهاست يا زيانشان. اينگونه انسانها ظاهربين هستند و به آنچه دارند، قانع نيستند و با ديدن و شنيدن هر چيزى براى به دست آوردن آن تلاش مىكنند. اين در حالى است كه هر كسى بايد خواستههايش را با ميزان دارايى و توانايى خود، تطبيق دهد. انسان عاقل هيچگاه خود را با ديگران كه از هر نظر بر او ترجيح دارند، برابر قرار نمىدهد و آرزوهاى دستنايافتنى را دنبال نمىكند. امام على عليه السلام به روايت شيعه و اهل سنت مىفرمايد:
لاٰ تَطْمَعْ فِى كُلِّ مٰا تَسْمَعُ فَكَفىٰ بِذٰلِكَ حُمْقاً. 2
به هر چه مىشنويد، طمع نكنيد؛ كه نشان حماقت و كمخردى است.