65
اخلاص
اخلاص، اكسيرى است كه به اعمال انسان ارزش مىبخشد. اخلاص از ايمان برمىخيزد و ملاك قبولى اعمال است. معناى اخلاص اين است كه انسان هدف الهى را با اهداف ديگر در نياميزد. براى مثال، وقتى مىگوييم اين كار را براى خدا انجام مىدهيم، بايد در واقع نيز چنين باشد. بايد پذيرفت كه در طول تاريخ، مخلصان گروه ناچيزى بودهاند و بيش از مخلصان واقعى، با مدعيان اخلاص سر و كار داشتهايم. مولاى مخلصان، حضرت على عليه السلام ، همگان را به اخلاص سفارش مىكند و مىفرمايد:
اَخْلِصُوا اذا عَمِلْتُمْ. 1
چون كارى مىكنيد، اخلاص داشته باشيد.
در سخن زيباى ديگرى كه اهل سنت روايت كردهاند، اخلاص را بهترين هديه بنده براى خدا مىداند:
اَجَلُّ مٰا يَنْزِلُ مِنَ السَّمٰاءِ الْتَوْفِيْقُ وَ اجَلُّ مَا يَصْعَدُ مِنَ الْاَرْضِ الْاِخْلٰاصُ. 2
برترين چيزى كه از آسمان نازل مىشود، توفيق الهى است و برترين چيزى كه به سوى آسمان بالا مىرود، اخلاص بنده است.
كنجكاوى
انسانهاى خردمند مىكوشند نسبت به مسائل زندگى و امور طبيعت كنجكاو باشند. آنها سطحىنگر نيستند، بلكه تلاش مىكنند تا از اسرار