47در سخنى ديگر كه اهل سنت نقل كرده‌اند، قرآن را چنين توصيف مى‌كند:

عَلَيْكُمْ بِكتٰابِ اللّٰهِ عَزَّوَجَلَّ فِاِنَّهُ فِيهِ نَبَأَ مَا قَبْلَكُمْ وَ نَبَأَ مٰا يَأتِى بَعْدَكُمْ وَ الْحُكْمُ فِيهِ بَيِّنٌ... فَهُوَ حَبْلُ اللّٰهِ الْمَتِينُ وَ نُورُهُ الْمُبينُ وَ شِفَاءُهُ النَّافِعُ عِصْمَةٌ لِمَنْ تَمَسّكَ بِهِ و نَجٰاةٌ لِمَنْ تَبِعَهُ لٰا يَمُوجُ فَيُقَامَ وَ لٰا يَزْيِغُ فَيَتَشَعَّبَ وَ لٰا تَنْقَضِى عَجٰائِبُهُ. ¹

بر شما باد روى آوردن به كتاب خداى عز و جل؛ زيرا در آن، خبر گذشتگان و آيندگان است. حكمش، روشن است. ريسمان محكم الهى و نور آشكار الهى است و درمانش سودمند است.

مانع از گمراهى كسى است كه به آن بياويزد و نجات است براى كسى كه از دستورهايش پيروى كند. كج نمى‌شود تا نيازمند راست كردن باشد و گمراهى نمى‌كند تا چند راه داشته باشد و شگفتى‌هايش پايان نمى‌پذيرد.

آخرين نماز

شيفتگى انسان مؤمن به نماز بايد همچون شيفتگى انسان گرسنه به غذا و انسان تشنه به آب باشد. بايد دانست كه نماز واقعى، نمازى است كه روح داشته باشد و روح نماز، حضور قلب است. انسان بايد تلاش كند همواره نمازش با حضور قلب باشد و بهتر آن است هر وقت به نماز مى‌ايستد، احساس كند اين، آخرين نماز اوست و ديگر توفيق نماز خواندن نخواهد داشت. با چنين انديشه‌اى، ديگر نماز خواندنش بدون توجه نخواهد بود و همه تلاش خود را به كار مى‌برد تا اين آخرين نماز را با توجه كامل و