46 غَلِّش بِالفَجْرِ تَلْقِ اللّٰهَ تَعالىٰ ابْيَضَ الْوَجْهِ. ¹

سحرخيز باش تا خدا را با روى سفيد ديدار كنى.

انس گرفتن با قرآن

توسل به تكيه‌گاهى مطمئن، آرامش‌بخش انسان در مشكلات زندگى است و چه پناهگاهى مطمئن‌تر از كلام وحى و كتاب زندگى كه راهنماى سعادت انسان و نگه‌دار او از لغزش‌هاست. آنان كه مى‌خواهند در مشكلات زندگى، دچار وحشت و اضطراب نشوند و حوادث گوناگون، قلبشان را نلرزاند و چون كوه استوار و پابرجا باشند، بايد خود را با آيات دل‌نشين قرآن مأنوس سازند. اين كار به همه زواياى زندگى فرد روشنايى و صفا مى‌بخشد و چنان اطمينان و اعتمادى به انسان مى‌دهد كه هر وحشت و اضطرابى را به امنيت و رحمت تبديل مى‌كند. آنان كه با قرآن هم‌دم هستند، مايه آرامش‌خاطر ديگرانند؛ زيرا با خزانه رحمت الهى پيوندى ناگسستنى دارند. آورنده قرآن مجيد براى خواندن و انس گرفتن با آن، ارج و اهميت ويژه‌اى قائل بود و شب‌ها تا سوره‌هاى حديد، حشر، صف، جمعه و تغابن را نمى‌خواند، نمى‌خفت. در سيره پيشوايان ما نيز كه به حق مفسران قرآنند، انس گرفتن با قرآن بسيار مشهود است.

حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:

مَنْ آنَسَ بِتِلاٰوَةِ الْقُرْاٰنِ لَمْ تُوحِشْهُ مُفٰارَقَهُ الْاِخْوٰانِ. ²

هر كه با قرآن مأنوس است، از دورى ياران وحشتى ندارد.