39دنياطلب سايه افكنده است، به دورند. اين افراد راهى را انتخاب كردهاند كه پيامبران خدا و بندگان صالح پيمودهاند و هرگز حاضر نيستند يك روز از زندگى پاك و بىآلايش خود را با ماديات و منافع دنيوى عوض كنند.
حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اَلزُّهْدُ فِى الدُّنْيٰا الرّاٰحَةُ الْعُظْمىٰ. 1
سادهزيستى در دنيا، بزرگترين آسايش است.
امام عليه السلام در سخنى ديگر به فايده زهدورزى اشاره مىكند و مىفرمايد:
وَازهِدْ فِى الْدُّنيٰا يُبَصِّرُكَ اللّٰهُ عَوْرَاتِها. 2
در دنيا زهد بورز. خداوند زشتىهاى دنيا را به تو مىنمايد.
كار براى آخرت
هر روز مىگذرد و قافله دنيا، مسافرانى را چند روز با خود سير مىدهد. سپس با تنها گذاشتن آنان كه مىپنداشتند بايد در اين كوى براى هميشه رحل اقامت بيفكنند، به سراغ افراد جديد مىرود. انسان در اين دنيا، دوران كوتاه و بسيار محدودى دارد و بىشك، پايان عمر او به معناى فانى شدن نيست، بلكه نقطه آغازى است براى زندگانى جاودانه. نكته مهم اين است كه انسان در آن جهان بايد پاسخگوى كردارهاى دنيايى خويش باشد. در آنجا هيچ چيز مطلوبتر از كردار نيك نيست و همه به عمل صالح نياز دارند. در آخرت ممكن است شخص آنچه را پناهگاه خويش مىپنداشت، پوچ و بىاعتبار بيابد و خود را سرزنش كند. چرا