38در راههاى ناصحيح و نامشروع به كار مىبندند، بهجاى اينكه از نعمت دارايى، وسيله نجات خويش را فراهم كنند، با خرج كردن آن در راه عيش و عشرت، هدف از آفرينش انسانى خويش را از ياد مىبرند. بنابراين، همواره بايد متوجه بود كه با ثروتاندوزى، شخصيت انسانىمان مسخ نشود و گرفتار عذاب الهى نشويم. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اِسْتَعِيذُوا بِاللّٰهِ مِنْ سَكْرَةِ الْغِنىٰ فَاِنَّ لَهُ سَكْرَةً بَعِيدَةَ الْإِفٰاقَةِ. 1
از مستى توانگرى به خدا پناه ببريد؛ چون آن را مستى عجيبى است كه به هوش آمدن از آن بسيار دور است.
آن حضرت در سخنى ديگر كه اهل سنت روايت كردهاند، راه پيشگيرى از مستى توانگرى را دو چيز مىداند:
مَا احْسَنَ تَواضُعُ الْغَنىّ لِلْفَقِيرُ رَغْبَةً فِى ثَوَابِ اللّٰهِ وَ احْسَنُ مِنْهُ تْيهِ الفَقيرِ عَلَى الْغَنِىِّ ثِقَةً بِاللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ. 2
چه نيكوست فروتنى توانگر براى نيازمند براى رسيدن به پاداش الهى و نيكوتر از آن روىگردانى نيازمند از توانگر به جهت اعتماد بر خدا است.
سادهزيستى
گروهى از انسانها با اينكه مىدانند دنيا، زودگذر است، خود را بنده دنيا مىسازند. اينان چنان در گرداب تجملگرايى غرق مىشوند كه گذرگاه بودن دنيا را از ياد مىبرند. در مقابل، برخى زندگى ساده، بىآلايش، پاك و باصفايى دارند و از آلودگىهايى كه بر زندگى مردمان