1) . آيةاللّٰه سيستانى: اگر در اثر عارضه‌اى لال شده است و الفاظ تلبيه را مى‌داند به مقدارى كه مى‌تواند تلفظ كند و اگر نتواند زبان و لب را به آن حركت دهد و همراه با آن در قلب اخطار نمايند و با انگشت به آن اشاره كند و اگر لال و كر مادرزاد است و مانند آن، پس زبان و لب را مانند كسانى كه تلفظ مى‌كنند حركت دهد و با انگشت اشاره كند. آيةاللّٰه بهجت: اگر آنچه گفته شد را ممكن نباشد خودش انجام دهد، نايب بگيرد كه به جاى او تلبيه بگويد. آيات عظام تبريزى، خويى، فاضل، مكارم: بهتر است نايب هم بگيرد. آيةاللّٰه خامنه‌اى: احوط آن است كه نايب هم بگيرد

2) . آيةاللّٰه سيستانى: كافى است به نحوى كه مى‌تواند بگويد اگر عرفاً صدق تلبيه كند و اگر صدق نكند، به احتياط واجب، هم مرداف عربى و هم ترجمۀ آن را بگويد و نيز نايب بگيرد. آيةاللّٰه صافى، گلپايگانى: اگر تلقين ممكن نشد، هر طور كه مى‌تواند بخواند و ترجمه‌اش را به فارسى يا زبان ديگر بگويد و رجاءً نايب بگيرد كه از طرف او صحيح بخواند. آيةاللّٰه خامنه‌اى: بايد به هر نحوى كه مى‌تواند بگويد و بنابر احتياط نايب هم بگيرد. آيةاللّٰه بهجت: اكتفا به ترجمه در صورت عدم توانائى بر هيچ مقدار از تلبيه و نيز اكتفا به استنابه با عدم قدرت بر ترجمه هم خالى از وجه نيست. آيةاللّٰه خويى: اگر كسى قدرت بر تصحيح تلبيه و لو با تلقين نداشته باشد مى‌تواند به ملحون اكتفا كند، گرچه احوط جمع بين ترجمه و استنابه نيز هست و نيز اخرس (گنگ و لال) كافى است با اشاره تلبيه بگويد، گرچه احوط استنابه نيز هست