49سجده بر جاي بلند از ديدگاه شيعه

سجده بر جاى بلند از ديدگاه شيعه

او دراين‌باره چنين گفته است: «رافضيان همانند يهوديان در نماز صبح، بر كندره سجده مى‌كنند».

ما براى واژه «كندره» معنايى نيافتيم تا ببينيم كه شعبى چه عملى را به ما نسبت داده است. با مراجعه به كتاب‌هاى لغت، نزديك‌ترين معنا به اين واژه را برآمدگى زمين يافتيم. حال اگر اين ياوه‌گو، همين معنا را اراده كرده باشد، بايد گفت كه شيعه، سجده بر زمين را جايز مى‌داند؛ چه زمين، مرتفع باشد و چه صاف؛ به بيان ديگر، آنان براى زمين مرتفع، خصوصيتى قائل نيستند.

شايد مقصود او سجده بر مُهرى باشد كه از تربت امام حسين(ع) ساخته مى‌شود كه در اين صورت، بايد گفت بخشى از زمين است، نه زمين مرتفع. بنابراين همين‌طور كه سجده بر زمين‌هاى ديگر جايز است، بر اين تربت هم كه خاكى است از سرزمين كربلا، جايز است. از سوى ديگر، براى نماز صبح هم ويژگى خاصى نيست. بلكه در تمام نمازهاى واجب و مستحب، اين عمل جايز است.

شيعه اماميه سجده بر تربت سرور و سالار شهيدان(ع) را برتر از سجده