91
4- بحرين
مجمع الجزاير بحرين با جمعيتى حدود يك ميليون و پنجاه هزار نفر كشورى كوچك در جنوب خليج فارس است كه حدود يك سوم از جمعيت آن غير بحرينى هستند. اين جزاير با مركزيت شهر منامه و با مساحتى معادل 655كيلومتر مربع همانند ساير شيخنشينهاى خليج فارس در سال 1971 از استعمار انگلستان جدا شده و به استقلال دست يافت. واحد پول اين كشور دينار بحرينى است.
جزاير بحرين از دير باز به عنوان پل ارتباطى ميان اروپا و خاور دور، اروپا و هند، اروپا و خليج فارس اهميت ويژهاى داشت و مركز پر رونقى براى تجارت و تبادلات فرهنگى محسوب مىشد.
بحرين تا پايان عصر ساسانى در قلمرو امپراتورى ايران (كه بر سراسر شبه جزيره عربستان تسلط داشت)، قرار داشت. پس از ورود اسلام به ايران نيز از زمان ديلميان (آل بويه) به اين سو بحرين جزء خاك ايران محسوب مىشد. اگر چه در مقاطعى ابتدا زنگيان و سپس قرمطيان (اسماعيليان) بر بحرين و برخى نواحى خليج فارس مسلط شدند. بحرين در سال 1522 به تصرف استعمارگران پرتغالى درآمد اما در سال 1602 مجدداً و اين بار توسط صفويان به خاك ايران منضم شد. با كوچ قبيله «آل خليفه» به بحرين، اين جزيره در سال 1783 ميلادى و در زمان كريم خان زند از ايران جدا شد و در 1861 از سوى انگليسىها اشغال شد و طى قرارداد 1868 ميان انگليسىها و خاندان آل خليفه به تحتالحمايگى انگلستان درآمد. ايران همواره در پى اعادۀ حاكميت خود بر بحرين بود اما در سال 1971 و پس از مجادلات بسيار و تحت