119در 1920صورت عملى به خود گرفت و در ژوئن 1922، از سوى جامعه ملل به تصويب رسيد.
در طى دهههاى 20، 30 و 40 ميلادى، سران يهودى در ارتباط نزديك با دولت بريتانيا مقدمات مهاجرت يهوديان و خريد زمينهاى اعراب محلى را به وجود آوردند. وقايع جنگ دوم جهانى و آزار بخشى از يهوديان توسط آلمان نازى سبب گرديد كه يهوديان با بزرگنمايى و مظلومنمايى در سطح جهان زمينه را براى تشكيل دولت مستقل يهودى بيش از گذشته آماده ببينند.
در 29 نوامبر 1947، جامعه ملل با اكثريت 2/3رأى به تقسيم فلسطين داد و سرزمين تاريخى فلسطين را به دو كشور جداگانه يهودى و عربى تقسيم نمود و بيتالمقدس را نيز تحت كنترل بينالمللى درآورد (قطعنامه 181 مجمع عمومى). اين طرح (طرح جدايى) را رهبران يهودى پذيرفتند (شامل آژانسهاى بينالمللى يهود)، اما رهبران فلسطينى و اعراب آن را رد نمودند. در 15 مى 1948، دولت يهودى اسرائيل اعلام موجوديت نمود و حيم وايزمن اولين رئيسجمهور و ديويد بن گوريون، اولين نخستوزير اسرائيل معرفى شدند. ارتش آزادىبخش عربى (لبنان، سوريه، عراق، مصر و اردن) به همراه اعراب محلى به اسرائيل حمله نمودند و جنگ اول اعراب و اسرائيل آغاز گرديد. پس از جنگ 1948 تا قبل از جنگ 1967 (شش روزه)، نوار غزه در كنترل مصر و كرانه غربى قسمت شرقى و بيتالمقدس در اختيار اردن قرار گرفت (قسمتهاى غربى در اختيار اسرائيل بود). اسرائيل در جنگ ژوئن 1967، سرزمينهاى عربى كرانه غربى رود اردن، نوار غزه، صحراى سينا و بلندىهاى جولان را به تصرف خود درآورد. براساس قطعنامههاى 338