109گشود و فعالانه عليه حضور نظامى عراق در كويت به نيروهاى متحدين كمك كرد. پس از وقوع انقلاب اسلامى در ايران (1979)، كشورهاى غربى سعى كردند از طريق نفوذ تركيه در آسياى مركزى و قفقاز و انحصارى ساختن بازارهاى اين مناطق، از نفوذ ايران بكاهند و حضور خود را از اين طريق افزايش دهند.
تركيه در سال 1946 به عضويت سازمان ملل در آمد و در سال 1952 به ناتو پيوست. تركيه عضو جنبى جامعه اروپا است و اكنون با اجراى اصلاحاتى سعى در تحكيم و تقويت اقتصاد و مردم سالارى دارد تا بتواند مذاكرات براى عضويت كامل و نهايى در اتحاديه اروپا را آغاز نمايد.
تركيه با تمام كشورهاى جهان رابطه سياسى دارد و دستگاه سياست خارجى اين كشور يكى از فعالترين نهادهاى اين كشور مىباشد. در سالهاى اخير تركيه توجه خاصى به مسايل خاورميانه و مناطق پيرامونى خود نشان داده است. با ايران هم روابط مناسبى چه به صورت دو جانبه و چه شركت در نهادهاى منطقهاى از قبيل دى 8 اسلامى، سازمان اكو و سازمان كنفرانس اسلامى دارد.
مشكلات تركيه با كشورهاى همجوار
تركيه از ديرباز با برخى همسايگان خود مرزهايى ناآرام داشته است. از آن جمله مىتوان به موارد زير اشاره كرد:
دشمنى دير ينه با ارمنستان (همسايه شرقى)؛
مرزهاى ناآرام با عراق، تجاوز به خاك اين كشور در بخشهاى