97
6.پرهيز از اطالۀ كلام
الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذِينَ هَداهُمُ اللَّهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الأَْلْبابِ
به سخن گوش فرا مىدهند و بهترين آن را پيروى مىكنند; اينانند كه خدايشان راه نموده و اينانند همان خردمندان.
بهترين سخنان زمانى در دلها و قلبها قرار مىگيرد كه همۀ مقتضيات براى يادگيرى فراهم باشد و گوينده و شنونده هر دو در حال ايدهآل بهسر ببرند. خستگى گوينده و عدم قوّت او در زمان تبليغ و همچنين خستگى شنوندگان بهخاطر مشكلات كارى و يا عدم انتخاب زمان صحيح براى سخنرانى و تبليغ، همه از امورى است كه باعث افت تأثير گذارى در تبليغ مخاطب است و مضافاً به اين امور، توضيح زياد و اطالۀ كلام، بيشتر از حد ضرورت نيز باعث پراكندگى حواس مخاطبين شده و رغبت گوش دادن را از آنها مىگيرد.
به همين جهت مبلغ بايد سخنش را جامع و بدون نقص در وقت تعيين شده و در زمانى كه بالاترين حد تأثيرگذارى را دارد بيان كند و به موقع به سخنش پايان دهد تا لذت مطالب گفته شده در كام مخاطب به تلخى تبديل نشود.