92وقايع و تاريخ گذشتگان از انبيا و غير ايشان اختصاص يافته است. در اين زمينه به كتابهاى زيادى كه در تاريخ اسلام و بيان وقايع آن پرداخته است مثل كتاب پند تاريخ و يا منتهىالآمال و تتمه المنتهى - تاريخ خلفا و غيره، مىتوان مراجعه كرد.
بيان احوال علما، به دور از شخصيت سازى
استفاده از تاريخ علماى بزرگ و اهل معرفت و ذكر كرامات ايشان نيز بسيار پسنديده است و حاكى از جامعيت اسلام و مكتب اهلبيت(عليهم السلام) است كه توانسته اين انسانهاى كامل و ارزشمند را تربيت نمايد، بيان آن به صورت مختصر و كوتاه مناسب است.
بايد توجه داشت، گاهى رفتار و اعمال خارق العادهاى از علماى دين نقل مىشود كه در عين صحت بايد باظرافت خاصى بيان گردد. مبادا تجليل از علما و ذكر عجايب از ايشان، باعث تضعيف جايگاه امامان و حجتهاى الهى شود. و در ذهن مخاطب چنين القا شود كه اگر امامان چنين كردند فلان عالم هم چنين كرد، پس چه فرقى بين آنهاست؟
بايد به مردم تذكر داد كه اين علماى بزرگ هر چه دارند به بركت خدمتگزارى به مكتب اهل بيت(عليهم السلام) و ارادتشان به آن بزرگواران است و از خود هيچ نداشته و ندارند.