182
3.تأثير پذيرى از ذكر مصيبت
مبلغ دينى كه با زبان خود معارف دينى را به مردم مىرساند و مرثيه و مصيبت بر اهل بيت(عليهم السلام) را مىخواند و ديگران را غرق در ماتم و اندوه و اشك و ناله مىكند و باعث نزول رحمت و بركت بر آن محفل و مجلس مىگردد، بايد خود را نيز يكى از مستمعين فرض كند و قبل از اين كه براى ديگران بخواند براى خودش بخواند و گريه كند، بسوزد و بسوزاند، همچون شمع آب شود و نور دهد، ولى مع الاسف بايد بگوييم كه بعضى از مرثيهخوانها از روحانى و غير روحانى، فقط در حد يك ضبط صوت خود را تنزل دادهاند، باعث بهرهمندى و درك فيض ديگران مىشوند ولى خود محرومتر از همه، مجلس را ترك مىكنند. نه سوختهاند و نه دوست داشتهاند كه بسوزند و نه احساس نياز به اين سوختن در آنها ايجاد شده است. به همين جهت است كه بعضى زيبا مىخوانند، خوب صدا را مىلرزانند و حتى خوب به گريه مىآورند ولى به دل نمىنشينند و در دلها جايى ندارند و زود از خاطرهها محو مىشوند.
پس بر مبلغ دين و مرثيه خوان است كه اول براى خودش بخواند بعد براى ديگران، خودش با كسب معرفت بيشتر نسبت به اهل بيت (عليهم السلام)