176گريه بر آنان بهرهمند گردد و هم آن را آميخته با زوايدخارج از شأن امام و حجت حق نكند، اين حقيقتاً كار دشوارى است.
لذا مبلغ و هر آن كه مرثيه خوانى و ذكر مصيبت اهلبيت(عليهم السلام) مىكند، بايد در اين زمينه وسواس داشته باشد و دقت بيشترى به خرج دهد. امروزه در بعضى از محافل، اين مسئوليت خطير سبك شمرده شده و هر كس به خود جرأت مىدهد پا در اين ميدان گذاشته و حتى بدون كمترين اطلاعات و آگاهىهاى لازم، زبان به مرثيه سرايى گشوده و بدون تأمل در عواقب سوء آن در جامعه و فكر جوانان، فقط در صدد ابراز ارادت و عزادارى باشد، غافل از آنكه ايجاد چنين روش و سنتى در جامعه و ترويج آن، تأثير منفى ايجاد مىكند كه جبرانش مشكل خواهد شد.
كسى كه مشغول ذكر مصيبت و مرثيه خوانى است، بايد در تمام لحظات، متوجۀ عظمت آن انوار تابان باشد و بداند دربارۀ چه كسانى سخن مىگويد، نه اين كه متوجۀ مردم و گريۀ آنان بوده و انوار مقدسه را وسيلۀ خواستههاى خود و ديگران قرار دهد.