166
كيفيت لحن مبلّغ
در بيان اخلاقيات نه صوت قوى و بلند لازم است كه آن متناسب بحثهاى خطابهاى و حماسى است و نه صوتى نرم و لطيف كه آن مناسب مجالس وعظ و نصيحت براى بيدار كردن وجدانهاى خفته است، بلكه در اينجا سخن گفتن به صورت معمولى و خودمانى است. يعنى مطالب اخلاقى را بازگو مىكند، آثار آن را در فرد و خانه و جامعه بيان كرده و مثالهايى ملموس از زندگى افراد مطرح مىكند و اين بيان همانگونه كه قبلاً بيان شد مقايسهاى و ذكر مثالهاى ملموس از زندگى است كه بايد معمولى و مثل گفتمان دو طرفه صورت گيرد.