150احكام نيز صحيح نمىباشد و به جهت اهميت، بايد هميشه مورد تذكر باشد؛ لذا مبلغ به تذكر مختصرى در اين باره اكتفا كرده و بعد از آن به بحث اخلاقى خود مىپردازد.
اين شيوه سخنرانى، از شيوههاى ديگر آن (احكام گفتن خاص و يا بيان اخلاقيات صرف) ارجحيت دارد. آميخته بودن تمام مسائل دينى و عجين شدن فقه با اخلاق و توسل به اهل بيت(عليهم السلام) جذابيت ويژه داشته و رتبهاى از كمال و ارزش را به آن بخشيده است.
اما همين شيوه از بيان احكام شرعى نيز داراى شكلهاى مختلفى است كه هر كدام در زمان و محل خاصى مىتواند به كار گرفته شود:
1- بيان مسألۀ فقهى بدون ارتباط با مباحث اخلاقى
اين خود به دو شيوه ممكن است:
الف : بيان مسألۀ شرعى به صورت پيوسته
بيان مسأله بدون ارتباط با مباحث اخلاقى، ولى مرتبط با مباحث فقهى و مسائل شرعى كه در جلسات قبل مطرح شده و يا در جلسات بعد مطرح خواهد شد. مثلاً احكام وضو را طى چند جلسه به عنوان مسائل فقهى در ابتداى جلسه مطرح مىكند ولى ارتباط با مباحث اخلاقى ندارد. و يا مثلاً شكيات نماز را در طى 10 جلسه مفصل با ذكر مثالها تبيين كند.
تذكر: اين روش از طرح مسائل فقهى براى جلساتى مناسب است كه در يك مكان و مستمع خاص برگزار مىشود مانند مجالسى كه به عنوان دههاى در ماه محرم و يا ماه رمضان در يك هيئت و يا منزل كه اكثر مستمعين در اين جلسات مشترك هستند.