293

حسن بن على

- عليه‌السلام

از ابن شبّه ¹ مروى است: چون امام حسن - عليه السلام - احساس موت كرد از عايشه استيذان نمود كه در جوار رسول - صلى‌اللّٰه عليه وآله وسلم - مدفون شود، عايشه قبول كرده فرمود كه نمانده بود در آنجا الّا موضع يك قبر، يعنى با وجود آن او را بر خود ايثار كردم و چون اين واقعه را بنى اميه ² شنيدند خواستند كه در منع امام حسن با بنى‌هاشم قتال كنند و گفتند: هرگز نمى‌گذاريم كه آنجا مدفون شود. چون به سمع امام حسن‌رسيد به‌اهل بيت‌كس فرستاده‌گفت كه‌هرگاه كه‌همچنين باشدمرا حاجتى [108 - ب] نيست كه به آنجا دفن كنيد مرا در جنب مادر من ³.

ابن سعد ذكر كرده كه سر امام حسين را - عليه‌السلام - يزيد به عامل خود عمرو بن سعيد بن العباس كه امير مدينه بود فرستاد و او تكفين كرده در نزد قبر مادرش - عليهاالسلام - دفن كرد. پس سزاوار آن است كه به آن حضرت نيز با اين جماعت مذكور سلام كنند ⁴.

عباس بن عبدالمطلب

- رضى‌اللّٰه عنه

گفته‌اند: در نزد قبر فاطمه بنت اسد مدفون است در اول مقابر بنى هاشم كه در دار عقيل است و مى‌گويند كه مسجد در قبالۀ قبر اوست.

صفيه بنت عبدالمطلب

آمده كه صفيه مدفون شد در آخر كوچه‌اى كه بيرون مى‌شود به بقيع و امروز معروف است در خارج باب بقيع - رضى‌اللّٰه عنها.