216دعايمى را كه مُحدث شده است در حوالى حجره مُرخم ساختند.

امّا كسوت حجرۀ شريفه:

ابن نجّار بعد از ذكر ترخيم حُجره و شبّاك صندل و آبنوس اصفهانى كه مذكور شد گفته كه لايزال بر همين وضع بود تا آنكه حسين بن ابى الهيجا داماد صالح وزير ملوك مصر ستارت از دبيق ¹ ابيض كه طراز و الجامات مرقوقه داشت و به حرير سرخ، سورۀ يس را بر وى نوشته بودند فرستاد و مى‌خواست كه آن را بر حجرۀ شريفه تعليق نمايند، امير مدينه قاسم بن مهنا آن را منع كرد تا آنكه از خليفه المستضى بامراللّٰه ²، اذن گرفت و مقدار دو سال آنجا مُعلّق بود و بعد از آن از قبل خليفه ستارت از ابريشم بنفسجى ³ مطّرز كه در طراز او اسم مستضى بامراللّٰه را نوشته بودند آمد و آن ستارت اول را گرفته او را پوشانيدند و آن ستارت را به مشهد على - عليه‌السلام - برده پوشانيدند و بعد از آن ستار ناصرلدين اللّٰه را بر بالاى آن ستارت پوشانيدند و بعد از آن ستاره مادر او را بر بالاى او.

ابن نجّار گفته كه: در زمان ما سه ستاره بر بالاى هم است و ظاهر در آن است كه ابوالهيجا ⁴ اوّل كسى است كه حجرۀ شريفه را كسوت نموده. و در عشر ستين و سبعمائه سلطان صالح اسماعيل بن ناصر قريه‌اى از مال بيت‌المال مصر خريده وقف كرد كه با حاصل آن، كعبۀ شريفه را هر سال و حجرۀ شريفۀ نبويّه و منبر نبوى را در هر پنج سال يك بار كسوت پوشانند بر همين نعت و صفت كه امروز مشاهد است.

و عادت تقسيم كسوت كهنه است نزد ورود كسوت جديد و علائى ⁵ مى‌گويد كه در جواز قسمت كسوت تردّدى نيست زيرا كه وقف بعد از استقرار عادت بوده بر قسمت.

اما تخليق يعنى ماليدن خلوق كه خوشبويى است مركب از زعفران و خوشبوييهاى ديگر بر حجرۀ شريفه و مسجد شريف.

مروى شده است كه در سنۀ سبعين و مائه ⁶ خيزران [75 - ب] به مدينه آمد و فرمود