186آفتاب بر 1مىآمد و اهل طول و شرف و غنى مىآمدند و مجلسى براى خود نمىيافتند و نفس ايشان به سوى حضرت و نفس نفيس حضرت به ايشان مشتاق مىشد تا آنكه - حق سبحانه - آن را فرمود. آيۀ كريمه:
«وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰاةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَ لاٰ تَعْدُ عَيْنٰاكَ عَنْهُمْ
2
.»
مروى شده است: هر گاه كه رسول - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - معتكف شدى فرشى يا سريرى براى ايشان در پس استوانۀ توبه نهادندى و در روايتى آنكه در پيش استوانه نهادندى تا بر وى استناد نمودى و مستقبل قبله بودى.
ديگر استوانۀ سرير است مع ماسبق. مروى شده است كه رسول را - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - سريرى بود از جريد خرما كه ميان استوانه كه در رو به روى قبر شريف و ميان قناديل است نهادندى و آن حضرت - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - در آنجا اضطجاع 3 نمودى در اعتكاف.
صاحب تاريخ مىگويد: اين استوانه امروز لاحق است به شبّاك 4 كه قُبّۀ شريفه و سرير را گاهى نزد استوانۀ توبه مىنهادند و گاهى نزد اين استوانه و يا آنكه قبل از آنكه در جانب شرقى مسجد شريف چيزى زياده كنند، سرير را در نزد استوانۀ توبه مىنهادند، و بعد از زيادتى در موضع اين استوانۀ مذكور مىنهادند و اين وجه را تاييد نموده.
ديگر استوانۀ محرّس است كه مسَمّاست به استوانۀ على - عليهالسلام - زيرا كه در آنجا نماز مىكرد [63 - آ] و در جانبى كه يلى قبر شريف است نشسته حراست رسول - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - مىكرد و اين استوانه در مقابل خوخهاى بود كه رسول - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - از خانۀ عايشه از اين خوخه به روضه درمىآمد و اين در پس استوانۀ توبه است از جهت شمال.