126

فصل سوم:در فضل مسجد نبوى و در روضه و منبر

اما فضل مسجد:

كما قال اللّٰه تعالى: «لاٰ تَقُمْ فِيهِ أَبَداً لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوىٰ مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجٰالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَ اللّٰهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ ¹»

مى‌فرمايد: هر آينه آن مسجدى كه اساس او بر تقوى است [37 - ب] از اول روز [يعنى ايام قدوم آن حضرت - صلى‌اللّٰه عليه وآله وسلم - به مدينه] سزاوارتر است به آنكه قيام نمايى تو در آن و نمازگزارى: در آنجا مردانند كه دوست مى‌دارند پاكى را در آيت و حال آنكه اللّٰه تعالى دوست مى‌دارد پاكان را.

احاديث متعدده دلالت مى‌كند بر آنكه مراد از اين مسجد مذكور در آيۀ مذكوره، مسجد مدينۀ نبوى است از آن جمله يكى حديث ابى سعيد خدرى است - رضى‌اللّٰه عنه - در صحيح مسلم كه از رسول - صلى‌اللّٰه عليه وآله وسلم - پرسيدم از اين واقعه فرمود كه مراد اين مسجد شماست كه در مدينه است و آنكه رسول - صلى‌اللّٰه عليه وآله وسلم - نزد نزول اين آيت به اهل قبا فرمود: خداى بر شما ثنا ² گفت الى آخر الحديث، منافاتى ندارد به آنكه مراد مسجد مدينه باشد زيرا كه ايشان نيز در مسجد مدينه مى‌بودند الّا آنكه قوله تعالى