109
فصل دوم:در وسيلت نمودن به سيّد ابرار در حضرت پروردگار تبارك و تعالى
و استقبال نمودن به جانب او در سلام و دعا و ديگر آداب زيارت و مجاورت
بدان كه توسل و تشفع به آن حضرت - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - از سنن مرسلين و سير سلف صالحين است: در حديث صحيح آمده كه در آن زمان كه آدم - عليهالسلام - اقتراف 1 خطّيه و ارتكاب آن نمود گفت: الهى به حق محمد - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - سؤال مىكنم و مىطلبم از تو كه مرا بيامرزى. خداى تعالى فرمود اى آدم، محمد را چه دانستى و از كجا شناختى كه من هنوز او را نيافريدهام. گفت: يارب در آن وقت كه مرا آفريدى و روح خود را در من دميدى سر خود را برداشتم ديدم بر قوايم عرش نوشته كه «لا اله الا اللّٰه محمد رسول اللّٰه» دانستم كه تو اضافت نمىكنى و نسبت نمىدهى به خود الّا دوسترين خلق را. گفت خداى تعالى كه راست گفتى اى آدم كه او دوسترين خلق است به سوى، من چون به حق او سؤال كردى تو را آمرزيدم و اگر او نمىبود 2 تو را نمىآفريدم.
و حديث حسن صحيح ديگر مروى شده كه 3 مرد كورى 4 به نزد رسول - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - آمد و گفت: يا سيّدنا دعا كُن كه خداى مرا عافيتى دهد و آن حضرت - صلىاللّٰه