77سه بار فرمودند: « مَرْحَباً بِتُبَّعِ الأخِ الصّالح »؛ «آفرين بر تبّع برادر صالح من».
آيا مىتوان تصور كرد كه اين كار تبّع شرك بوده است و آيا اگر چنين بود، پيامبر(ص) وى را برادر صالح خويش مىناميد و به او آفرين مىگفت؟!
در «صحيح بخارى»، ديگر كتاب مهم اهل سنت، فصلى از احاديث وجود دارد با عنوان: « اذ استشفعوا الى الامام ليستسقى لهم لم يردهم » 1؛ «هنگامى كه مردم از امام خود طلب شفاعت مىكنند براى آنان طلب باران مىنمايد و خواستۀ آنان را رد نمىكنند».
همچنين در كتاب ارزشمند نهج البلاغه مىخوانيم كه ابن عباس مىگويد: وقتى على (ع)پيامبر(ص) را غسل داد و كفن نمود، روى او را باز كرد و گفت: « بِاَبِي انْتَ وَ امِّى... اذْكُرنا عِنْدَ رَبِّك » 2؛ «پدر و مادرم به فدايت... پيش خدا ما را از ياد مبر».
در قرآن كريم هم خداوند به پيامبر مىفرمايد: صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاٰتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ ؛ «در حق ايشان دعا كن، دعاى تو مايه آرامش آنان است» (توبه: 103).
بنابراين، دعاى پيامبر(ص) براى انسانها مفيد و آرامشبخش