167هزار نفر از بزرگان دين و اصحاب پيامبر(ص) در آن مدفون هستند. مهمترين آنها چهار امام از امامان شيعه هستند كه در آنجا مدفونند. بزرگى جايگاه هر يك از آنها به تنهايى كافى بود تا آن سرزمين داراى گنبد و بارگاهى باشكوه باشد.
«عثمان بن مظعون» يكى از ياران باوفاى پيامبر(ص) بود كه بعد از جنگ بدر درگذشت. او از نخستين افراد مهاجر است كه در بقيع دفن شد. پيامبر(ص) توجهى ويژه به بقيع داشت، به زيارت قبور آن مىرفت و براى آنان طلب آمرزش مىكرد و خطاب به آنان مىفرمود: « السَّلامُ عَلَيْكُمْ يا اهْلَ الْقُبُورِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُسْلِمِينَ ». 1عباسيان هم، براى حفظ قبر «عباس»، بنايى بر آن ساختند. از آنجا كه اين قبر در كنار مزار چهار امام(عليهم السلام) و قبر فاطمه بنت اسد قرار داشت، بقعه ياد شده، همۀ آنها را در برگرفت. در همان زمان بقعههايى نيز براى همسران پيامبر(ص)، عمهها، امام مالك و ديگران ساخته شد.
با تسلط وهابيت همه اين بقعهها تخريب شد. آنان در سال 1344 بقعههايى كه دوباره ساخته شده بود را نيز، تخريب كردند و با نفوذى كه تا امروز داشتهاند آن را به صورت ويرانه نگه داشتهاند. 2