163بر اساس اين مقدمه، هر كس فاطمه(س) را خشمگين كند، رسول خدا(ص) را آزرده ساخته است و آنكه رسول خدا(ص) را اذيت نمايد مورد لعن و نفرين الهى قرار مى‌گيرد و عذابى دردناك در انتظار او خواهد بود، زيرا قرآن كريم مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذٰاباً مُهِيناً (احزاب: 57)

همانا كسانى كه خدا و رسولش را اذيت مى‌كنند، خداوند در دنيا و آخرت لعنتشان مى‌كند و برايشان عذابى دردناك آماده كرده است.

در بعضى از روايات اهل تسنن از قول عايشه نقل شده: «پس از رحلت رسول خدا(ص)، فاطمه(س) ارث و آنچه از پدرش به جاى مانده بود را از ابوبكر مطالبه كرد. اما ابوبكر گفت: رسول خدا(ص) فرموده است: «ما ارث نمى‌گذاريم و آنچه پس از ما مى‌ماند صدقه است». عايشه مى‌گويد:

فَغَضِبَتْ فاطمةُ بِنْتُ رَسُولِ الله (ص) فَهَجَرَتْ ابابَكْرٍ فَلَم تَزَلْ مُهاجِرَتُهُ حَتّي تُوُفِّيَتْ.

پس فاطمه غضب نمود و ابوبكر را ترك كرد و تا زنده بود با ابوبكر حرف نزد و براى هميشه با او قهر كرد. فاطمه پس از رسول خدا(ص) شش ماه زندگى كرد.