145قربانى كرد كه 66 شتر از طرف خود ايشان و 34 شتر براى حضرت على(ع) بود.
امام صادق(ع) مىفرمايد: « إذْبَح حَنْجَرَتَي الْهَوي وَ الطَّمَعِ عِنْدَ الذَّبِيحَة » 1؛ «هنگام قربانى، گلوى نفس و طمع را پاره كن».
افزون بر ايثار، تسليم و تقرب به خداوند، سرّ قربانى اين است كه حاجى با كشتن گوسفند، نفس حيوانى خويش را بكشد و ديگر دنبال هوا و هوس نرود، تا خواهشهاى شهوانى نفس و وسوسههاى شيطانى، در او اثر نكند.
ابوبصير از امام صادق(ع) پرسيد: سبب انجام قربانى چيست؟ امام(ع) فرمود: «در حقيقت با ريخته شدن اولين قطرۀ خون قربانى بر زمين، صاحبش آمرزيده مىشود. دليل ديگر آن اين است كه خداوند مىخواهد علم خويش را آشكار سازد كه چه كسى در نهان از او مىترسد. خداوند مىفرمايد:
لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ (حج: 37)
نه گوشتها و نه خونها، هرگز به خدا نمىرسد. آنچه به او مىرسد، تقوا و پرهيزگارى است.
سپس امام(ع) فرمود: ببين چگونه خداوند قربانى هابيل را