136آمده، اصل سعى، شيوهاى ابراهيمى بوده و نشانۀ تلاش هاجر، مادر حضرت اسماعيل است.
حضرت ابراهيم(ع) به فرمان خداوند، همسرش هاجر و فرزندش اسماعيل را در سرزمين خشك مكه رها كرد و رفت. اسماعيل تشنه بود و هاجر، در پى آب. نخست به صفا رفت و صدا زد: « هَلْ بِالْوادِي مِنْ انِيسٍ »؛ «آيا در اين سرزمين مونس و همدمى هست؟»
سپس به مروه رفت. اين كار را هفت بار تكرار كرد. آنگاه نزد فرزندش اسماعيل آمد و ديد زير پاى او چشمهاى جوشان (زمزم) پيدا شده است. 1با سعى ميان صفا و مروه، تلاش هاجر - آن زن با ايمان - يادآورى مىشود. انسان بين ترس و اميد قرار مىگيرد. شخصى كه ميان اين دو كوه سعى مىكند، همچون كسى است كه در درگاه پادشاهى رفت و آمد مىكند و اظهار خلوص خدمت مىنمايد. اين آمد و شد جلوهاى از اوج و فرود همۀ موجودات عالم است. حكمت ديگر سعى ميان صفا و مروه را امام صادق(ع) چنين بيان مىكند:
توقف بر صفا زمينهساز صفاى روح و ضمير براى ملاقات الهى