119 بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

بعد از حمد خداوند كريم لايزال، [و] صلواة و سلام فراوان بر روان مقدس حضرت رسول ذوالجلال، أعنى محمد المصطفى و آل بى‌همال ¹ او - صلوات اللّٰه عليهم اجمعين -، چون بهترين يادگار در روى روزگار، سخن متين كه موجب بقا و تذكر به نام نيك، در مجمع برادران دينى و اخوان مسلمين به ذكر خير است، نظر به اخلاق حميده، و اوصاف پسنديدۀ جناب جلالت مآب اجل، عمدة التجار و زبدة الأخيار ²، تاج الحاج آقاى «حاجى لطفعلى خان أعلائى»، امتثالاً لامره اين كتاب سفرنامۀ معظم له ³ را، اين حقير سراپا تقصير، الرّاجى به فضل و كرم خداوند قدير، محمد نبيّى، المتخلص به احقر، يوم سه شنبه، پانزدهم شهر ذى‌قعده 1348 [ه‍ . ق.] به يادگار شروع، و اميد اتمام از پروردگار علاّم مى‌دارم:

بهين ⁴ وارثى در جهان يادگار سخن باشد اين نكته را يادگار