82ساير نيروهاى مسلمان هم، در پى آنها در آب حركت كردند. سعد كه از ورود به نهر آب پريشان و بيمناك بود، اين آيۀ قرآن را تلاوت كرد: ( ذٰلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ) (يس: 38).
او همچنين براى استمداد از ذات مقدّس پروردگار عالم، مىخواند:
حَسبُناَ اللهُ وَ نِعْمَ الوَكيلُ، وَ اللهِ لَينْصُرنَّ اللهُ وَليَّهُ، وَ لَيُظْهِرَنَّ دِينَه، وَلَيَهْزِمَنَّ عَدُوَّهُ، إن لَم يَكُنْ فِي الجَيشِ بَغْيٌ أو ذُنُوبٌ تَغْلِبُ الحَسَناتِ. 1
خداوند ما را كفايت مىكند و او خوب وكيلى است، به خدا سوگند، خداوند دوستان خود را يارى خواهد كرد و دين خويش را پيروز مىگرداند و دشمن خود را شكست مىدهد، اگر در ارتش مسلمانان ستمى نباشد و يا گناهان، خوبىها را مغلوب نگردانند.
اما سلمان فارسى كه جنگها و پيروزىهايى را ديده بود، آن هنگام كه سخن بيمآلود سعد را شنيد، با سخنان حكيمانهاى اينگونه او را دلدارى داد كه: