46همچنين اى مفضّل! به روباه بنگر كه وقتى غذايى پيدا نكند، خود را به مردن مىزند و شكم خود را باد مىكند، به گونهاى كه پرندهها خيال مىكنند او مرده است و چون براى خوردن او بر رويش مىنشينند، بىدرنگ مىجهد و آنها را شكار مىكند. اى مفضّل! كيست كه روباه بىزبان را به اين حيله مجهز كرده است به جز كسى كه عهده دار روزى او شده است تا به اين وسيله و وسايل ديگر، روزى او را برساند. روباه حيوانى است كه از پرش و جهشى كه حيوانات درنده براى شكار دارند، عاجز است. به همين سبب، به چنين حيله و مكرى مجهز شده است تا گرسنه نماند.
اى مفضّل! چون خوك دريايى بخواهد پرندهاى را شكار كند، حيلهاش اين است كه ماهى را مىگيرد و مىكشد و از هم بازش مىكند، به گونهاى كه روى آب پهن باشد. بعد خود را زير آن پنهان مىكند و آب را تكان مىدهد تا زير آن ديده نشود. وقتى مرغى روى لاشه آن ماهى مىنشيند تا آن را بخورد، ناگاه مىجهد و او را شكار مىكند. حال در اين حيله نگاه كن كه چگونه در طبع اين حيوان براى او قسمتى از مصلحت به وديعه گذاشته شده است». 1
سعدى شيرازى در ستايش آفريدگارِ اين همه شگفتى مىگويد: