35
ب) نشانههاى خداوند در زمين
خداوند در قرآن كريم مىفرمايد: وَ فِي الْأَرْضِ آيٰاتٌ لِلْمُوقِنِينَ
؛ «و در زمين نشانههايى براى اهل يقين هست». (ذاريات: 20)
با توجه به اين آيه، درمىيابيم كه نشانههاى خداوند در كره زمين به حدى است كه هيچ انسانى توان شناخت كامل آنها را ندارد. حجم زمين، فاصله آن از خورشيد، حركت آن به دور خود، حركت آن به دور آفتاب و نيروى جاذبه و دافعهاى كه از آن حركت به وجود مىآيد و هماهنگى همه اينها با هم، برخى از نشانههاى بزرگ خداوند است. موادى كه زمين را شكل داده و منابع گوناگونى كه در سطح و زيرِ زمين براى زندگى انسانها آماده شده، هر يك موهبت و نشانهاى از نشانههاى اوست. كرسى موريسين مىگويد:
در تنظيم عوامل طبيعى كره زمين، نهايت دقت و ريزهكارى به كار رفته است. براى نمونه، اگر لايه خارجى كره زمين، اندكى از آنچه هست، ضخيمتر مىبود، اكسيژن - يعنى عامل اصلى حيات - به وجود نمىآمد. هرگاه عمق درياها بيشتر از عمق فعلى بود، آنوقت همه اكسيژن و كربن زمين، جذب مىشد و امكان زندگى بر روى كره زمين، از بين مىرفت. همچنين اگر هواى اطراف زمين، اندكى از آنچه هست، رقيقتر مىبود، سنگهاى آسمانى كه هر روز ميليونها عدد از آنها به سوى زمين مىآيند، به آسانى از جوّ زمين عبور مىكردند و