166خطاب به پيامبر اكرم(ص) آمده است؛ «ما به تو خير زياد داده‌ايم، پس براى پروردگارت نماز بگزار...». (كوثر: 1 و 2) تشكر از مخدوم در فطرت انسان نهاده شده است. بنابراين فطرت پاك، شايسته است در برابر منبع لايزالى كه همه داشته‌هاى مادى و معنوى‌مان از اوست، سپاس به‌جاى آوريم. در اين ميان، با شكوه‌ترين نوع تشكر، شكرآوردن بنده در پيشگاه يگانه معبود عالميان است و اقامه نماز، از برترين شكل‌هاى شكرگزارى در برابر خداوند است. كسى كه شكرگزار خداوند است، به خويشتن سود رسانده است؛ زيرا خداوند سبحان، غنى مطلق است و نيازى به سپاس ندارد.

خداوند در قرآن كريم از زبان حضرت سليمان(ع) - پس از آنكه يكى از يارانش زودتر از يك چشم بر هم زدن، تخت بلقيس را نزد او حاضر كرد - مى‌گويد:

قٰالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتٰابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمّٰا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قٰالَ هٰذٰا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَ مَنْ شَكَرَ فَإِنَّمٰا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ (نمل: 40)

اين از فضل پروردگارم است تا مرا بيازمايد كه آيا شكر مى‌گزارم يا كفران مى‌كنم؟ و كسى كه شكر گزارد، به سود خود شكر كرده و كسى كه كفران كند، خدا، بى‌نياز و كريم است.