106را به كلى واگذاشت و كاملاً در آموزههاى مذهبى درباره مسائل آخرت متمركز شد و همين امرِ تربيت نيز اروپا را سرانجام، زياده از حد غيرمسيحى كرد. توجه خاص اسلام به تربيت دنيوى، در قلمرو اسلام تربيت متوازنى به وجود آورد كه تركيب همجنس و متعادلى بود از علايق دينى و دنيوى.
اين نكته، تربيت اسلامى را تربيتى معتدل كرد؛ تربيتى كه هدف آن ايجاد خلق و خويى بود كه مىخواست براى دنيا چنان باشد كه انگار در آن جاودانه است و براى آخرت چنان كه گويى در هر لحظه خواهد مرد. بدينگونه براى قومى كه مىخواهد يك «امت وسط» بماند، اعتدال بين جسم و جان، يك قانون اخلاقى است. 1
استاد شهيد مرتضى مطهرى(قدس سره) نيز در اينباره مىنويسد:
برخوردارى از دنيا، مستلزم محروميت از آخرت نيست.
آنچه مستلزم محروميت از آخرت است، يك سلسله گناهان زندگى بربادده است، نه برخوردارى از يك زندگى سالم مرفه و تنعم به نعمتهاى پاكيزه و حلال خدا. همچنان كه چيزهايى كه موجب محروميت از دنياست، تقوا و عمل صالح و ذخيره اخروى داشتن نيست، يك سلسله عوامل ديگر