167است، در قرآن كلمه « نَذِيرٍ » و مشتقّات آن، بيش از « بَشِيرٍ » و مشتّقات آن به كار رفته است.
پيامها:
1- قرآن، در بردارندهى همه بركات است. (همچون:
هدايت، عبرت، شفا، رشد، عزّت) «مبارك»
2- قرآن، هماهنگ با كتب آسمانى ديگر و تصديق كننده آنهاست و اين نشانهى وحدت هدف و الهى بودن آنهاست. «مصدّق»
3- در تبليغ بايد از امّالقرى و مراكز مهم شروع كرد و سپس به اطراف پرداخت. «لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرىٰ وَ مَنْ حَوْلَهٰا»
4- عقيده به قرآن و قيامت، در كنار هم است. «يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِهِ »
5 - روشنترين مظهر ايمان، نماز است. «عَلىٰ صَلاٰتِهِمْ يُحٰافِظُونَ »
6- ايمان به آخرت، از عوامل مراقبت بر نماز است.
«يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ ...
عَلىٰ صَلاٰتِهِمْ يُحٰافِظُونَ »
رَبَّنٰا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوٰادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنٰا لِيُقِيمُوا الصَّلاٰةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرٰاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ (ابراهيم، 37)