155ولى يارانش جز اندكى خوردند. «فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلاّٰ قَلِيلاً» 1
د: روزه گرفتن، خود يك آزمايش بزرگ است.
ه : نزديك آمدن شكار به حجاج در حالت احرام، كه حقّ صيد ندارند. «تَنٰالُهُ أَيْدِيكُمْ »
سؤال: انسان كه چيزى را آزمايش مىكند، براى اطلاع و علم است، امّا خدا كه همه چيز را مىداند چرا آزمايش مىكند؟
پاسخ: حضرت على عليه السلام در نهجالبلاغه مىفرمايد: آزمايشات الهى براى آن است تا انسان در برابر حوادث تلخ و شيرين عكسالعمل نشان دهد و در برابر آن، استحقاق كيفر يا پاداش داشته باشد. 2 آرى، خداوند بر اساس عمل، كيفر و پاداش مىدهد نه بر اساس علم خود، همان گونه كه ما نيز به خاطر علم به هنر و كارآيى فردى به او پاداش نمىدهيم، بلكه بايد براى ما كارى از خود نشان دهد تا مزد بگيرد.
سؤال: آيا مهمان وزائر خانه خدا، به خاطر شكار حيوانى بايد به عذاب دردناك گرفتار شود؟
پاسخ: خود شكاركردن، عذاب دردناك ندارد، بلكه عذاب به خاطر شكستن قداست حرم و احرام و قانونشكنى اوست.
«فَمَنِ اعْتَدىٰ بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهُ عَذٰابٌ أَلِيمٌ »
پيامها:
1- آزمايش مؤمنان، يك سنّت قطعى پروردگار است.
«يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ » (حرف «لام» و فعل مضارع و نون تأكيد، نشانهى قطعى بودن است)
2- خداترسى آنجا آشكار مىشود كه زمينهى گناه فراهم باشد و انسان خطا نكند. «تَنٰالُهُ أَيْدِيكُمْ »