129خصوصاً براى رسولخدا. «لاٰ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ »
3- بهتر آن است كه مهمانى در منزل باشد. (نه در مهمانسرا و هتل) «بُيُوتَ النَّبِيِّ ... إِلىٰ طَعٰامٍ »
4- صاحب خانه حقّ دارد به كسى اذن ورود ندهد. «إِلاّٰ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ »
5 - اجازه براى ورود به خانه ديگران، به هر صورت كافى است و لازم نيست خود او شخصاً اجازه بدهد.
( «يؤذن» به صورت مجهول آمده، يعنى اجازه صاحبخانه از هر طريقى حاصل شود.)
6- پذيرايى از مهمان، از سيرهى پيامبر اكرم است. «إِلىٰ طَعٰامٍ ... دُعِيتُمْ »
7- اصل مهمانى مهم است، نه نوع غذا. «إِلىٰ طَعٰامٍ ...
دُعِيتُمْ »
8 - مهمان نبايد منتظر غذا باشد. «غَيْرَ نٰاظِرِينَ إِنٰاهُ » (البتّه ميزبان نيز نبايد مهمان را معطّل كند، در مورد حضرت ابراهيم مىخوانيم: «فَمٰا لَبِثَ أَنْ جٰاءَ ...» 1ديرى نپاييد كه غذا را حاضر كرد.)
9- دين جامع آن است كه هم براى مسايل جزيى همچون پذيرايى از مهمان و هم بزرگترين مسايل رحكومتى برنامه داشته باشد. «يُؤْذَنَ لَكُمْ - غَيْرَ نٰاظِرِينَ - فَانْتَشِرُوا ...»
10- بى دعوت به مهمانى نرويد. «إِذٰا دُعِيتُمْ »
11- دعوت را رد نكنيد. «دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا»
12- در اسلام، مردم عادّى مىتوانند به خانه اول