99 عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ كَمٰا يَئِسَ الْكُفّٰارُ مِنْ أَصْحٰابِ الْقُبُورِ ¹ «اى ايمان‌آوردگان، با آن گروه كه مورد خشم و غضب خدا هستند دوستى نكنيد، آنها از آخرت مأيوسند همانگونه كه كفار از اهل قبور نااميدند».

هرچند مصداق بارزِ غضب شدگان، به قرينۀ موارد ديگر قرآن، يهوديانند اما مورد، مخصِّص نيست و دليلى ندارد كه ساير غضب‌شدگان از اهل كتاب، كفار، منافقان، مشركان و يا ساير دشمنان اسلام را شامل نباشد؛ زيرا «الكفر ملّة واحدة» در هر حال اين آيات با صراحت و قاطعيت مؤمنان را از دوستى با دشمنان خدا برحذر داشته و بر آن تأكيد مى‌ورزد.

آيات ديگرى نيز در قرآن به چشم مى‌خورد كه پيامبر را به برائت از اعمال مشركان و مجرمان فرمان مى‌دهد، مانند:

«فَاِن عصوك فقُل انّى برىءٌ ممّا تَعْملُون». ²

«پس اگر از فرمان تو سرپيچى كردند، بگو من از اعمال شما بيزار و روى‌گردانم».

و: «و انَا برىءٌ ممّا تجرمون». ³ «و من از جرائم شما برائت مى‌جويم». و بدين ترتيب برائت در اعتقاد و عمل مورد توجه قرآن قرار گرفته و به آن فرمان داده است.

2 - قطعنامه برائت!

علاوه بر آياتى كه در قرآن به‌صورت عام، در مسألۀ برائت وجود